แจ้งเอกสารไม่ครบถ้วน, ไม่ตรงกับชื่อเรื่อง หรือมีข้อผิดพลาดเกี่ยวกับเอกสาร ติดต่อที่นี่ ==>
หากไม่มีอีเมลผู้รับให้กรอก thailis-noc@uni.net.th
หากไม่มีอีเมลผู้รับให้กรอก thailis-noc@uni.net.th
พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ (พฤฒิรัตน์). การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน. ปริญญาโท(สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สำนักหอสมุดและเทคโนโลยีสารสนเทศ. : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2565.
การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน
Organization :
ผู้วิจัย
keyword:
ปัญญาบารมี
Abstract:
วิทยานิพนธ์นี้มีจุดประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาท 2) เพื่อศึกษาปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนามหายาน และ 3) เพื่อเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ เน้นศึกษาค้นคว้าจากเอกสาร โดยสำรวจข้อมูลชั้นปฐมภูมิจากพระไตรปิฎก อรรถกถา คัมภีร์เถรวาทและมหายาน และสำรวจข้อมูลชั้นทุติยภูมิจากตำราวิชาการ เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง แล้วนำมาเสนอผลการวิจัยด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า
ปัญญาบารมีในฝ่ายเถรวาท คือ ความรอบรู้ รู้ชัด รู้แจ้ง เป็นปัญญาที่พระโพธิสัตว์มุ่งบำเพ็ญเพื่อการตรัสรู้ และสั่งสอนสรรพสัตว์ให้เจริญในธรรม ส่วนมหายานใช้คำว่า ปรัชญาปารมิตา หมายถึง ความรู้แจ้งในปุคคลศูนยตาและธรรมศูนยตา คือ ปัญญาในการหยั่งรู้ถึงความเป็นศูนยตาของสิ่งทั้งหลาย คติของมหายานเชื่อว่าจิตทุกดวงมีความเป็นพุทธะอยู่ในตัวเอง เมื่อจิตเข้าใจในสภาพ ศูนยตาจะไม่มีความเห็นแก่ตัวหลงเหลืออยู่ จึงเกิดมีความกรุณาและมุทิตาในสัตว์ทั้งหลายเป็นพุทธะโดยสมบูรณ์ และเมื่อตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าแล้ว ทรงมอบหนทางการหลุดพ้นให้แก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ตราบจนวาระสุดท้ายเข้าสู่ปรินิพพาน
ผลการศึกษาเปรียบเทียบพบว่า ความหมายของปัญญาบารมีในเถรวาทไม่ได้จำกัดความเฉพาะพระพุทธเจ้าเท่านั้น แต่ยังใช้กับสาวกทั่วไป ส่วนมหายานจำกัดความแคบลงมาเฉพาะพระโพธิสัตว์เท่านั้น แนวคิดเรื่องปัญญาบารมี ในเถรวาทกล่าวถึงการบำเพ็ญปัญญาในอดีตหลาย ๆ ชาติ เมื่อสมบูรณ์จึงตรัสรู้ธรรมเป็นพระพุทธเจ้า ส่วนมหายานมุ่งเน้นการบำเพ็ญปัญญาในอดีตชาติเช่นกันแต่ต้องบำเพ็ญจนกว่าจะรู้แจ้งในศูนยตาหรือบรรลุพุทธภาวะในที่สุด
ลักษณะของปัญญาบารมีทั้งเถรวาทและมหายาน โดยภาพรวมมีความคล้ายกัน กล่าวคือ มีความหมายมุ่งไปที่อนัตตาและศูนยตา เถรวาทให้ความสำคัญกับความรู้ ความเฉลียวฉลาดเฉพาะตัวบุคคล แต่มหายานเน้นกว้างไปถึงความรู้ที่ทำให้รู้แจ้งเห็นจริง เพื่อชี้นำสั่งสอนเหล่าสรรพสัตว์ สำหรับปัญญาบารมีแบ่งเป็น 3 ระดับเหมือนกัน แต่เถรวาทใช้ปัญญาในการช่วยหลือสรรพสัตว์เป็นเกณฑ์ จึงแตกต่างจากมหายานแบบตรงกันข้าม เพราะเถรวาทมุ่งบำเพ็ญปัญญาบารมีเพื่อเข้าสู่จุดหมายสูงสุดก่อนแล้วจึงช่วยเหลือผู้อื่น ส่วนมหายานจะมุ่งเน้นไปที่การบำเพ็ญปัญญาบารมีเพื่อประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น
การบำเพ็ญปัญญาบารมีของทั้ง 2 นิกาย มีความคล้ายกัน แต่มหายานมีคำสอนสูงยิ่งขึ้นไปกว่าเถรวาท กล่าวคือ เรื่องของการไม่ยึดติดในตัวปรัชญาและปรัชญาปารมิตา จุดมุ่งหมายของการบำเพ็ญปัญญาบารมีทั้ง 2 นิกายนั้นเหมือนกัน กล่าวคือ เพื่อบรรลุอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ และช่วยเหลือสรรพสัตว์ให้พ้นจากทุกข์ แต่การหลุดพ้นมีรายละเอียดที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด กล่าวคือ การหลุดพ้นของจิต เถรวาทเชื่อว่าจิตใจมีกิเลส และมักจะมุ่งสู่ที่ต่ำ จิตมีความสกปรก จำเป็นต้องใช้ปัญญาบารมีเป็นตัวควบคุมให้จิตมีความตั่งมั่น แน่วแน่ พากเพียรชำระกิเลสให้หมดและบรรลุธรรม ส่วนมหายาน เชื่อว่าจิตทุกดวงมีความเป็นพุทธะอยู่ในตัวเอง เพียงแต่ใช้ปัญญาบารมี กำจัดสิ่งที่ปิดบังให้ออกจากจิต ความรู้แจ้งนั้นจะปรากฏ จิตจะไม่มีสิ่งปิดบัง เกิดเป็นปัญญาอันยิ่ง และย่อมสั่งสอนสรรพสัตว์ให้หลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
Abstract:
The objective of the research is 1) to study the Paññā Pāramī in Theravada Buddhism, 2) to study the Paññā Pāramī in Mahayana Buddhism and 3) to compare the Paññā Pāramī in Theravada Buddhism and Mahayana Buddhism. This is an qualitative research, focusing on studying and researching documents by surveying primary sources from the Tipitaka, Commentaries and scriptures both Theravada and Mahayana. This research also explores secondary information from academic texts and related documents. Then it is presented by analytical description.
The results of the research showed that;
Paññā Pāramī in the Theravada field meant enlightenment, awakening and realization. This was about Bodhisattava to perform meritorious act for enlightenment and preaching to all creatures. For Mahayana, the word Paramitā philosophy meant the enlightenment in the personal Suñyatā and the Suñyatā Dharma. Both meant the wisdom of knowing the center of all things. Mahayana believed that our mind hided own enlightenment inside. When our mind comprehended the state of Suñyatā, there was no selfishness. Then compassion and generosity would appear to all creatures. It was called Absolutely Buddha. Having become a Buddha, He would point the way of liberation to all beings til the last day of his death (Nirvāna).
The results of the comparative study found that meaning of Paññā Pāramī in Theravada did not define only the Buddha but was available to disciples. For Mahayana, it defined only Bodhisattvas. The concept of Paññā Pāramī in Theravada mentioned to perform meritorious act for many lives. When it was completed, it would enlighten to become the Buddha. Mahayana also focused on performing meritorious act in the past lives. And it would practice until realized Suñyatā or Buddhahood.
For the characteristics of the Paññā Pāramī, both Theravada and Mahayana Buddhism were similarity in generally, meaning aimed at Anattā and Suñyatā. Theravada focused on knowledge and intelligence individually. But Mahayana focused widely on knowledge which made enlightenment for guiding all beings. Paññā Pāramī was divided into 3 levels. Wisdom in Theravada Buddhism was for help all animals which was different from Mahayana Buddhism. Because of Theravada Buddhism firstly aimed to practice wisdom to reach the highest destination and then help creatures later. Mahayana would focus on practicing Paññā Pāramī for the benefit of the happiness to creatures.
For performance Paññā Pāramī, both Theravada and Mahayana Buddhism were similarity. But it is said that the doctrines of Mahayana Buddhism were higher more than Theravada Buddhism, especially non-adherent philosophy and Paramitā philosophy. The aim of perform Paññā Pāramī of both group were similarity. Both group performed Paññā Pāramī for Anuttarasammasambodhiñāna and help all creatures. But a kind of liberation was different. For Theravada, it was believed that our mind was clung with defilement and moved down and was unclean. It must be use Paññā Pāramī to control our mind till standing firm, steadfast and destroyed defilement and liberation at last. For Mahayana, it was believed that our mind hided Buddhahood insides. We should use Paññā Pāramī to destroy hindrances from our mind and enlightenment would appear. Our mind will be have non-hindrances. Supremes wisdom will appear. From then, we would preach all creatures to show the way of liberation from suffering.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. สำนักหอสมุดและเทคโนโลยีสารสนเทศ
Address:
กรุงเทพมหานคร
Email:
library@mcu.ac.th
Role:
อาจารย์ที่ปรึกษา
Role:
อาจารย์ที่ปรึกษา
Created:
2565
Modified:
2023-06-19
Issued:
2566-05-12
วิทยานิพนธ์/Thesis
application/pdf
tha
DegreeName: พุทธศาสตรมหาบัณฑิต
Level: ปริญญาโท
Descipline: สาขาวิชาพระพุทธศาสนา
Grantor: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
©copyrights มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
RightsAccess:
ใช้เวลา
0.026101 วินาที
พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ (พฤฒิรัตน์)
| Title | Contributor | Type |
|---|---|---|
| การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ (พฤฒิรัตน์) | พระมหาพจน์ สุวโจ, ผศ. ดร. พระปลัดกิตติ ยุตฺติธโร, ดร. | วิทยานิพนธ์/Thesis |
พระมหาพจน์ สุวโจ, ผศ. ดร.
พระปลัดกิตติ ยุตฺติธโร, ดร.
| Title | Creator | Type and Date Create |
|---|---|---|
| การศึกษาเปรียบเทียบปัญญาบารมีในพระพุทธศาสนาเถรวาทกับมหายาน
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พระมหาพจน์ สุวโจ, ผศ. ดร.;พระปลัดกิตติ ยุตฺติธโร, ดร. | พระครูสังฆรักษ์อนันต์กิตติ์ สจฺจญาโณ (พฤฒิรัตน์) | วิทยานิพนธ์/Thesis |